Collectie schuitjes

Al zolang ik me kan herinneren heeft mijn moeder kleine schuitjes verzameld.
Het begon met een wasknijper die een van mijn broers omtoverde in een zeilbootje toen hij 5 jaar oud was.
De collectie is inmiddels enorm. Van munten tot postzegels, noten, borden, tegels en suikerzakjes.
Van glas, papier, hout, plastic, porselein, ivoor of zilver. Van heel klein tot iets groter.
Handgemaakt of machinaal. Het is er allemaal. Helaas is zeker niet alles te fotograferen maar op de foto krijgt u kleine indruk.

Onlangs is mijn moeder overleden en helaas hebben haar (klein)kinderen geen plaats om deze unieke collectie over te nemen.

Kent u iemand die wij hiermee een plezier kunnen doen? Of wilt u er meer over weten? Of heeft u andere suggesties?

Neem dan graag contact op met mij Saskia Schuit, uw voorzitter, via saskia@schuit.com.

Johan Schuit (VE) werd onlangs met zijn hond Ayla kampioen van Nederland Dogfrisbee. We vroegen hem wat dat precies inhield.

Ik ben Johan Schuit (30) en woon in Etten-Leur. Op 2 mei 2015 heb ik meegedaan aan het Nederlands kampioenschap Dogfrisbee in de sportklasse.
Waarom dogfrisbee?
Samen met mijn vriendin Anouk hebben wij twee jaar geleden onze Australian shepherd Ayla gekocht.
Omdat Anouk samen met haar moeder een eigen hondenschool heeft www.puppystar.nl ,Was het al snel duidelijk dat we diverse hondensporten met haar wilden gaan doen.
De fokker van Ayla, Kris Maes, zelf zeer bekend in de Dogfrisbee heeft ons laten proeven aan het “werpen van de schijven” zoals hij dat zo mooi kan zeggen op z’n Bels.
Hierdoor zijn wij zelf ook verslaafd geraakt. Het mooie is dat we heerlijk kunnen ontspannen bij de Fame’ous Freestylers www.dog-frisbee.be waar Kris Maes de lessen verzorgt.
Eigenlijk kun je wel zeggen dat ons hoofddoel is; met een gezellige club mensen heerlijk schijven werpen met hond en baas.
Wat is Dogdartbee?
Bij de Dogdartbee (sportklasse) is het de bedoeling om vanaf een afstand van 15 meter de frisbee zo dicht mogelijk bij de bullseye, van een soort dartbord getekend op het gras,
te gooien en natuurlijk moet de hond daarbij de frisbee vangen.
De Bulsseye is 100 punten met een doorsnede van 50 cm. Hier omheen zit een rand van 100 cm die is 50 punten, daarom heen nog twee randen van 100 cm welke 30 en 10 punten waard zijn.
Een deelnemer mag 3x werpen binnen de minuut en het aantal punten van die ronden wordt dan opgeteld. Als je binnen 40 seconde de 3 worpen hebt gegooid en daarbij punten hebt gescoord,
krijg je 30 bonuspunten.Doe je dat binnen de 30 seconden dan krijg je 50 Bonuspunten.
De Wedstrijd.
Voor ons was het de tweede wedstrijd waar Ayla en ik aan deelnamen. Met het motto “meedoen is belangrijker dan winnen” gingen we de dag van start.
Echter naar mate de dag vorderde bleek toch wel dat we de rondes lekker door kwamen en zoals iedereen dat waarschijnlijk wel heeft ga je opeens denken misschien ben ik wel bij de eerste 8.
Uiteindelijk na 6 keer werpen werd de balans opgemaakt en mocht ik door naar de kwartfinale. Die hebben we ook goed doorstaan en toen stonden we zomaar ineens in de halve finale!
Dat moment had ik het gevoel van “dan moet ik ook een beker hebben ook”.
Dus het alle belangrijkste, proberen rustig te blijven en werpen en natuurlijk de hond laten vangen. Nou na drie worpen van ons en van de andere 8 deelnemers werden de finalisten
bekent gemaakt en ja, ik zat erbij.
Op dat moment kon mijn dag al niet meer stuk! Door gemiddeld 80 punten per ronden te hebben gegooid ben ik in de finale gekomen.
Na wat extra tips van Kris startte de Finale. Ik mocht als eerste en ik had maar 1 opdracht gekregen; een hoog punten aantal gooien
en op die manier de druk bij de andere drie werpers hoog leggen!
Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar we gingen ervoor. We stapte de ring in, ik zette Ayla klaar en ging van start.
De eerste worp 50 punten. De jury riep nog “voer de druk maar goed op”. De tweede worp 30 punten en de derde worp 50 punten.
Ik dacht nog; niet slecht in vergelijking tot de rest van de dag. Echter toen kwam het, ik had onbewust de worpen in 29 seconden uitgevoerd en dus nog een tijdsbonus van 50 punten!
Totaal 180 punten één van de hoogste scores van de dag.
Dan voel je je wel even heel lekker!!

Guusje Schuit (12) uit Noordwijkerhout is na drie auditiedagen in maart uitgekozen als een van de finalisten die door gaan naar de live shows van het Junior Songfestival.
Zij werd overvallen in Kledingverhuurbedrijf “De Hoppezak” in Leiden, waar een vermomde Jan Smit haar verraste met het goede nieuws.
Samen met zeven andere acts staat ze vanaf 19 september op het podium van de tv-studio.
Tot die tijd gaat ze nu eerst samen met de andere finalisten leuke dingen doen zoals het opnemen van een videoclip, een fotoshoot en het maken van een gezamenlijk lied.
Het is de droom van Guusje om zangeres te worden. Zo heeft ze al jaren zangles van Norman Ebicilio en deed ze zelfs al een keer mee aan The Voice Kids.
Ook is Guusje lid van de Talentclass van Fanwork Amsterdam en van de Talentclass van Babette Labeij Music Academy in Amsterdam.
Vanaf augustus 2015 komt het Junior Songfestival bijna dagelijks op de tv waarbij je alle activiteiten van de finalisten kan volgen.
De eerste en tweede halve finale van het Junior Songfestival 2015 zullen plaatsvinden op 19 en 26 september 2015.
De finale vindt plaats op 3 oktober 2015. Als Guusje wint mag ze Nederland vertegenwoordigen in de Europese finale in Sofia, Bulgarije.
Guusje doet mee met het liedje “Let’s talk about peace”, dat ze samen met haar moeder heeft geschreven.
Guusje hoopt dat alle mensen in de Bollenstreek straks op haar gaan stemmen!
De belevenissen van Guusje kun je vanaf nu alvast volgen via de
website:http://l.facebook.com/l/kAQHeD2GdAQGtoGfAwFnzfOS_dhwRojaJ9T-FvkvculwTAw/web.avrotros.nl/juniorsongfestival/

Guusje is de dochter van Henk Schuit en Brigitta Klören en hoort tot de Zwolse Schuit-en.
Natuurlijk gaan we haar volgen en wensen haar alvast veel succes in de finale.

Een bericht uit de woestijn

Vanwege operationele veiligheid mogen we hier geen foto’s maken. Ook mag het land waar de missie zich plaats vindt niet genoemd worden.
Verder gaat het prima met mij, ik heb het ontzettend druk, maar de tijd vliegt. We slapen hier met zijn zessen in een tent en lachen wat af.
Het weer begint hier eindelijk beter te worden, we hebben de slechtste winter in 20 jaar meegemaakt, wat hier inhoud 13 regendagen en veel wind.
Werken met lokale aannemers is op zijn zachts gezegd een uitdaging. Materieel is stuk of gaat stuk en op tijd is er niemand.
Van de baas tot krullenveger, iedereen is directeur en voordat er dan ook begonnen wordt moet er eerst heel wat water door de Rijn.
Als men eenmaal aan de slag is werken ze wel hard, dat moet ik toegeven.
In dit soort landen komt weer goed naar voren hoe lui wij eigenlijk zijn. Overal verzinnen we machines voor om het maar niet zelf te doen.
Hier gaat bijna alles nog met de hand. Ik kijk wat dat betreft mijn ogen uit hier.

Onze aalmoezenier schreef een stukje waarin ik voorkom. Hierbij:

Hoe lang is je uithoudingsvermogen.

Als je onze plaatselijke gym inloopt, je het aantal fitness toestellen ziet en de ander sportfaciliteiten en de immer fitte sportinstructeur,
dan had je deze vraag wel verwacht. Er wordt enorm veel aan sport gedaan en als je het bij het ‘woon- werkverkeer’ je ogen een beetje de kost geeft
dan zie je dagelijks detachementsleden sportief de vijf, tien of zelfs twintig kilometer maken. Er wordt driftig gewerkt aan conditie,
fitheid of vermindering van eerder verzamelde vetten.Ja, dan is het belangrijk dat je een goed uithoudingsvermogen hebt.

Maar een goed uithoudingsvermogen heb je ook nodig als je in dit uitgestrekte land wat wilt realiseren. De Nederlandse aanpak is er een van aanpakken,
hier heerst meer de mentaliteit van ‘Insallah’. Daar is niets mis mee, maar je moet er wel enorm aan wennen.
Deze dosis geduld wordt gevraagd en verlangd van ‘onze infra-man’. Hij, Schuit, staat voor de prachtige, boeiende maar ook stroperige taak een
nieuw ‘dorp’ voor ons uit de keiharde woestijnbodem te stampen. Dat vraagt veel tijd. Tijd van plannen maken, de vele ideëen en wensen uitwerken
en dat dan op papier uittekenen. Maar het vraagt ook het contact met aannemers en lokale contractors aangaan,
deze vele vragen en wensen uitonderhandelen en dan uiteindelijk gaan uitvoeren.

Het nieuwe dorp ziet er prachtig uit…. op papier…. Je merkt dat er inderdaad vooraf goed nagedacht moet worden over de vorm en de ligging
van de vele faciliteiten in dit nieuwe woonoord. Als niet deskundige besef ik plots dat wat je ziet veel tijd en effort vraagt, maar dat minstens
zoveel tijd gestoken moet worden in voorzieningen die je niet ziet. Afvoer van, bedradingen voor, toegangswegen tot en natuurlijk het hoofdstuk beveiliging en bescherming.
Als ik dit alles op me in laat werken breekt het zweet me uit. Op zich niet erg want vandaag een frissen en wat gure dag,
maar het zweet staat voor het feit dat ik me plots realiseerde: “Wat een klus!”

Ik zie dan Schuit in de weer. En zie dat hij het in de hand heeft. Geen zweet wat hem uitbreekt, geen paniek. Wel eens wordt er soms wat moeilijk gekeken,
maar met een enorme energie pakt hij deze taak op. Schuit –zo weten we nu- heeft een goed uithoudingsvermogen. Hij is fit, maar bovenal houdt hij het uit
met de mensen die –ieder in eigen tempo- de bouw aan het nieuwe Snow City gaan realiseren.
Nu is alles nog redelijk kaal, maar in een mum van tijd zal er een mooi woonoord voor onze ogen verrijzen. Knap werk!!

De Aalmoezenier

Johannes Maria (Jan) Schuit en Cornelia Margaretha (Cor) Rademaker vierden op 26 november 2014
het heugelijke feit dat ze 55 jaar getrouwd waren. Ze horen tot de code WO.
We wensen ze nog vele jaren in een goede gezondheid toe.